من از چشمان شبنم زده مهتاب آمده ام

. از کنار جوانه های عشق و طنین قلب شکسته ام و چشمان باران خورده ام .

آمده ام تا دوباره در آغوشت بگیرم و برایت

از تنهایی شبهای غربت بگویم

از احساس باران هنگام لمس زمین..

ای کاش می شد سکوت غریبانه نیلوفر های اسیر مرداب را  معنا کرد..

ای کاش می شد صحبت های گل با پروانه را فهمید

ای کاش میشد بیشتر مهربان بود و عاشقانه دیگران را دوست داشت

ای کاش میشد طبیعت را درک کرد و به راز گل سرخ پی برد

و دنیا را از دریچه دیگری تفسیر کرد .

ای کاش میشد دل را با محبت و آرامش را با قلب پیوند زد...