نقـــــطه سر خــــــط

داشتم بی صدا می رفتم. دیدم قدری بزرگ شده ام.

دیدم تنها شده ام.

تنهای تنها...

من بودم و خدا!

دنیایم کوچک بود! حالا خدا هم رفت!

تا دنیایم در خودم خلاصه شود.

شکنجه گاهم را ترک می گویم...

تا در کنجی آرام بگیرم.

آرام مسکن گزینم.

شاید دیگر مرا نبینی!

نقطه سر خط.

من می روم تا تو بیایی...

فراموش نکنید روزی شقایقی آرام قفسی ساخت و نامش را گذاشت

"شکنجه گاه"

تا در گوشه ای از دنیای کوچکش رنگ عشق را

به تصویر بکشد.

عشق رنگ باخت!

و شکنجه گاه زیر خروارها خاک مدفون گردید.

و این پایان ماست

                                                             پــــــایــــــان!